- Jak to mam brata? - spytałam nadal zszokowana
- Chcesz o tym rozmawiać na dworze? - odpowiedział pytaniem
- Wejdź. - powiedziałam
Całą trójką weszliśmy do środka. Usiedliśmy w salonie.
- To wytłumacz mi, jak to możliwe, że mam brata.
- Zanim związałem się z twoją mamą, byłem z inną kobietą i ona urodziła mi syna. Ma na imię Damian i mieszka w Polsce. Pracuje w szpitalu.
- Wiesz co, chyba będzie lepiej jak sobie to wszystko przemyślę. - powiedziałam
- Rozumiem.
Powiedział i wyszedł. Nie mogłam tego pojąć. Przez dwadzieścia lat mam brata i nic o nim nie wiem. Chociaż wiem po kim mam zamiłowanie do medycyny.
- Zostać?? - spytał Kendall
- Możesz, ja mam dość wrażeń na dzisiejszy dzień.
- Idź się połóż. - powiedział
Wstałam z kanapy i skierowałam się do łazienki. Umyłam się i przebrałam się w piżame. Położyłam się i po chwili zmożył mnie sen.
***Następny dzień***
Obudziłam się po dziewiątej. Nie zdziwiłam się, bo przecież poszłam późno spać. Zeszłam na dół. Siedzieli tam Selena, Justin, Kendall, Harry i Miley.
-Jak się spało? - spytała Sel
- Wyspałam się, a to najważniejsze. - usiadłam na kanapie
Zauważyłam, że wszyscy są w piżamach, czyli Miley i Harry zostali na noc. Chyba, że przybiegli rano w piżamach. Oni są do tego zdolni.
- Jak się czujesz?? - spytał Kendall
- Wczoraj dowiedziałam się, że od dwudziestu lat mam brata, jak mam się czuć??
- Wiesz, ja o istnieniu Harrego dowiedziałam się jakieś półtora roku temu i żyje.
- Serio??
- Tak. - odpowiedział Harry
- Zamierzasz coś zrobić z tą wiadomością? - spytał Justin
- Myślałam nad wylotem do Polski i odnalezieniu go.
- Popieram. - powiedzieli wszyscy równocześnie
- Dziwnie to wyszło. - powiedziałam
- Wiemy. - powiedziała Sel
- Serio myślicie, że powinna??
- Wiesz zawsze może się okazać wariatem z piłą łańcuchową. - powiedziała Miley
- Teraz to mnie przekonałaś. - zaśmieliśmy się
- Kamila, ale wiesz, że jedziemy z tobą?? - spytał Kendall
- Innej opcji nie widzę. Stare mieszkanie mojej cioci stoi puste, moglibyśmy tam chwilę pomieszkać.
- To lecimy do Polski. - powiedział Harry, a my się zaśmieliśmy
***2 dni później***
Jesteśmy już w Polsce. Poszukiwania Damiana się zaczęły. Nie jestem przekonana do tego pomysłu. Co jeśli mi nie uwierzy? Co jeśli nie będzie chciał ze mną rozmawiać? Raz kozie śmierć.
- Mamy jego adres. - powiedział Kendall, kiedy rano zeszłam na śniadanie
- Super. - powiedziałam
- Nadal nie jesteś do tego przekonana? - spytała Sel
- Co jeśli okaże się psycholem??
- Ja wtedy żartowałam. - powiedziała Miley
- A ja pójdę z tobą. - powiedział blondyn
- Niech wam będzie.
Zjadłam kilka kanapek przygotowanych przez dziewczyny. I poszłam się ubrać. Potem pojechaliśmy pod adres, który udało się znaleźć chłopakom. Staliśmy już pod drzwiami.
- Gotowa?? - spytał Kendall
- Bardziej nie będę. -
Zapukałam do drzwi.
***Kamila***
***Tydzień później***
Wyszłam już ze szpitala. Pogodziłam się z Kendallem. Po tym jak mi wszystko wytłumaczył, zrozumiałam go. W sumię mu się nie dziwię, gdyby na mnie chłopacy lecieli, bo mam kasę też bym tak zrobiła. Obiecaliśmy sobie. Nigdy więcej żadnych sekretów. Demi i jej kuzyn będą mieli rozprawę w sądzie, za: porwanie, przetrzymywanie, pobicie i spowodowanie zagrożenie życia. Mam nadzieję, że dostaną słuszną karę. Dzisiaj mam poznać rodziców Kendalla. Trochę się denerwuję, ale blondyn mówi, że nie ma czym. Przebrałam się i uczesałam się w warkocza. Zeszłam na dół.
- Ładnie wyglądasz. - powiedział Kendall
- Ty też niczego sobie. - pocałowałam go w policzek
- Jedziemy??
- Tak.
Po drodze do jego domu bardzo dużo rozmawialiśmy o jego rodzinie. Z tego co mi mówił jego rodzice, to bardzo mili ludzie, a jego bracia są prawie tak samo szaleni jak moi przyjaciele. Kiedy staneliśmy przed ich domem, aż zaparło dech w piersiach. Jak weszliśmy do środka przywitała nas wysoka kobieta, a może to te szpilki dawały takie wrażenie. Ubrana była na luzie. Ucieszyłam się, że atmosfera nie będzie taka sztywna. Weszliśmy do salonu. Przywitał tam nas jego tata, Kenneth i Kevin. Muszę przyznać, że bardzo miło mi się z nimi rozmawiało. Kiedy jego mama poszła do kuchni przygotować kolacje, poszłam razem z nią.
- Pomóc w czymś pani?? - spytałam
- Tak, proszę. Jak się czujesz u nas w domu?? - spytała
- Muszę przyznać, że na początku trochę się bałam, ale teraz czuję się tu jak u siebie w domu. - odpowiedziałam
- Bardzo się cieszę. Jak się poznałaś z moim synem?
- Kendall pojawił się w moim życiu, kiedy wszystko mi się waliło. Pomógł mi się z tym wszystkim uporać.
Dalej rozmawiałyśmy na różne tematy, przygotowując kolacje.
***Kendal***
Cieszyłem się, że Kamila tak dobrze dogaduję się z moją rodziną.
- Gdzie ty znalazłeś taką dziewczynę? - spytał Kevin, kiedy Kamila wraz z mamą poszła do kuchni
- Szukałem.
Po trzydziestu minutach, mama i Kamila przyszły z kolacją. Cieszę się, że złapały taki dobry kontakt. Po kolacji odwiozłem Kamilę do domu Seleny i Justina.
***Kamila***
Po kolacji Kendall odwiózł mnie do domu naszych przyjaciół.
- Warto było się denerwować?? - spytał
- Miałeś rację. - powiedziałam
- Bo ja zawsze mam.
- I do tego jesteś skromny. - pocałowałam go
Porozmawialiśmy jeszcze chwilę. Rozmowę przerwał nam mój tata.
- Tato? Nie miałeś wrócić do Polski?? - spytałam
- Byłem ale wróciłem.
- Stało się coś?
- Muszę ci coś powiedzieć. - spojrzał w dół - Masz brata. - zatkało mnie
***Kendall***
Wybiegłem za Kamilą. Chciałem jej to wszystko wytłumaczyć. Niestety zgubiłem ją w parku. Zadzwoniłem do Seleny.
K:Kendall S:Selena
S: Co jest ,Kendall??
K: Dzwoniła do ciebie może Kamila?
S:Nie, z tego co wiem poszła na jakąś imprezę, czy coś. Stało się coś??
K: Jeszcze nie wiem. Pa - rozłączyłem się
Chodziłem dalej po parku. Usiadłem na ławkę. Za krzakami usłyszałem jakiś szelest. Podeszłem tam, a po chwili poczułem straszny ból głowy i straciłem przytomność.
***5 godzin później***
Obudziłem się w ciemnym i zimnym pomieszczeniu. Jedynym źródłem światła była ledwie świecąca lampa na stołku. Mimo słabej widoczności zobaczyłem nieprzytomną Kamile. Była pobita i przemarźnięta. Cała się trzęsła. Położyłem rękę na jej czole, było rozpalone. Musiałem nas szybko stąd wydostać.
Do pomieszczenia weszła Demi z jakimś wysokim i dobrze zbudowanym mężczyzną.
- O Kendall, jak dobrze, że już się obudziłeś. - powiedziała - Poznaj mojego kuzyna Steva.
- Co jej zrobiłaś??
- Dostała pare razy, jak się rzucała, a teraz śpi po jakiś tabletkach. - odpowiedział
- O co ci chodzi??
- Chciałam się na niej zemścić.
- Tam w parku, już ją miałem ale zjawiłeś się ty i podeszłeś do tych krzaków i musiałem działać. - powiedział kuzyn Demi
- Wypuść ją. - powiedziałem
- Niech zapłaci za to, że mi cię zabrała.
- Ona ma wysoką gorączkę. Musisz ją wypuścić.
- Mam to gdzieś.
Wyszli. Usiadłem koło Kamili. Okryłem ją moją marynarką, żeby ją ogrzać. Nie sądziłem, że to coś zdziała. Zacząłem myśleć jak sie stąd wydostać. Przypomniałem sobie o mojej komórce. Wyciągnąłem ją z kieszeni spodni. Zostało jeszcze trochę baterii. Zadzwoniłem do Harrego.
K: Kendall H: Harry
H: Kendall, co ty chcesz o piątej rano??
K: Harry, musisz znaleźć mnie i Kamile. Nie wiem gdzie jesteśmy.
H: Co się stało??
K: Demi...
Rozładował mi się telefon. Czemu akurat teraz. Przynajmniej zdążyłem powiedzieć co ma robić.
***Harry***
-Demi... - powiedział Kendall i tyle go słyszałem
Zerwałem się szybko z łóżka i pobiegłem do pokoju Miley.
- Wstawaj, Demi zrobiła coś Kendallowi i Kamili!!!
- Co?!! - wstała jak oparzona
- Zbieraj się. - powiedziałem i wróciłem do swojego pokoju
Ubrałem się w pierwsze lepsze ciuchy i zadzwoniłem do Justina.
H: Harry J:Justin
J: Czy ty wiesz, która jest godzina??
H: Coś się stało Kamili i Kendallowi.
J: Co??!! Skąd to wiesz??
H: Zadzwonił do mnie Kendall i powiedział, że mamy ich szukać. Wiem też, że coś wspólnego ma z tym Demi. Budź Selene i widzimy się na komisariacie.
J: Dobra. - rozłączyłem się
Zszedłem na dół. Miley była już gotowa. Wsiedliśmy do samochodu. Pojechaliśmy na komisariat. Czekali tam na nas Justin i Selena. Jeden z policjantów zabrał nas na złożenie zeznań.
- Więc, o co chodzi?? - spytał
- Nasi przyjaciele zostali porwani. - powiedziała moja siostra
- Są na to jakieś dowody??
- Zadzwonił do mnie przyjaciel i powiedział, że mamy ich szukać. - powiedziałem
- Zadzwonił do pana?? Mogę prosić pana telefon. - wyciągnąłem przedmiot i podałem funkcjonariuszowi - To ten numer??
- Tak.
- Proszę wyjść na korytarz. Zaraz oddam panu telefon.
Wyszliśmy, a za nami wyszedł policjant. Skierował się do pomieszczenia na końcu korytarza. Wrócił po dziesięciu minutach.
- Znamy lokalizacje, państwa przyjaciół. - powiedział oddając mi komórkę - Jedno z państwa pojedzie z nami.
Wybrali mnie. Wsiadłem z polocjantami do radiowozu. Przyznam czułem się trochę dziwnie. Dojechaliśmy do miejsca, w którym byli nasi przyjaciele. Wysjadłem z samochodu. Podeszli do mnie Justin, Selena i Miley. Musieli jechać za policjantami.
- Przecież to dom Demi. - powiedziała Sel
- Wiem to. - powiedziałem, podszedł do nas policjant
- Tylko proszę się nie wcinać.
- Dobrze. - powiedzieliśmy równocześnie
Policjanci zaczeli swoją akcje. Po pięciu minutch wyszli z Demi i jakimś wysokim mężczyzną, ale nigdzie nie było widać Kendalla i Kamili. Mimo zakazu policjanta postanowiliśmy wejść do środka. Funkcjonariusze zaczeli na nas krzyczeć, że nie mamy tam wchodzić, jednak ich nie posłuchaliśmy. Zaczeliśmy poszukiwania. Policjanci byli u góry, a my zaczeliśmy przeszukiwać dół. Po dwóch minutach usłyszeliśmy krzyk Justina.
- Znalazłem ich!!
Pobiegliśmy do piwnicy, bo tam był Jus. Na podłodze zobaczyliśmy Kendalla, a obok niego nieprzytomną Kamile.
- No nareście. - powiedział blondyn - Zajmijcie się Kamilą, ze mną jest wszystko okey.
- Napewno? - spytała Sel
Kendall wstał i wziął Kamile na ręcę. Justin chciał ją "przejąć" ale blondyn się sprzeciwił. Wyszliśmy przez dom. Stała przed nim karetka. Pewnie jakiś policjant zadzwonił. Ratownicy wzięli Kamile do karetki i pojechali. Pojechaliśmy za nimi.
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
Hej.
Jak wam się podoba rozdział??
Przepraszam, że tak długo nic nie dodawałam, ale wiecie, najpierw święta i te wszystkie przygotowania rodzinne. Dodatkowo w szkole mieliśmy próby do kanonizacji Jana Pawła II i nie miałam czasu.
Mam nadzieję, że mi wybaczycie.
Staropolskim obyczajem dużo szynki życzę z jajem,
niech zające i barany pospełniają Twoje plany,
niech to będzie czas uroczy - życzę miłej Wielkanocy
